Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 275 >>

    30-12-13

      01:28:00, by S p r k .   , 261 words  
    Categories: Categorie-loos

    Cafetarium

    Als kind keek ik belachelijk veel tv, waaronder series als Saved By The Bell en Beverly Hills 90210. En afgezien van wijze lessen over substance abuse problems, date rape en abortusproblematiek, leerden die shows me een ding: na school ga je met je vrienden naar een cafetaria (of is het enkelvoud daarvan cafetarium en zo niet, waarom niet?) om nog gezellig een milkshake te drinken en na te praten over je fasinerende dag op school.

    Op m'n tiende of elfde ging ik naar een andere lagere school, dichter bij het 'centrum' van Aalsmeer. Die school was elke dag rond half drie 'uit', maar ik vertelde m'n ouders dat ze me dan niet meteen thuis moesten verwachten, want ik ging natúúrlijk nog met mijn klasgenoten hangen in een nabijgelegen cafetaria. Ik had zelfs al gelocationscout en vond een grote snackbar in de Ophelialaan waar ze een soort 'booths' hadden waar we dan in konden hangen. Het was geen Peach Pit maar het kon ermee door.

    Peach Pit

    Cut to een paar jaar later, toen ik naar de middelbare school in Amstelveen ging. Het schooljaar was nog niet begonnen, en ik zat samen met m'n vader op de fiets om te beste route naar school te bepalen. Weer zei ik tegen hem 'nou en dan gaan we natuurlijk na school nog even iets drinken met z'n allen, ergens in een cafetaria'. En toen antwoordde mijn vader, zonder aarzelen: 'dat zei je ook toen je naar die andere lagere school ging, en toen is het er ook nooit van gekomen, dus dat zal wel loslopen'.

    1-0 voor pa.

    29-11-13

      01:22:00, by S p r k .   , 207 words  
    Categories: Categorie-loos

    Korte metten

    Soms heb je een beetje korte metten met je collega's. Vooral aan het einde van de week. Dus toen onze vormgever vanmiddag ontdekte dat hij met een app op zijn telefoon het volume van mijn iTunes kon bedienen, en daarmee het prachtige nummer Liberian Girl van Michael Jackson voor iedereen verziekte, kon ik niet anders dan direct een vergeldingsactie starten.

    Ik heb namelijk óók een app op m'n telefoon. Met die app kun je geluidsfrequenties afspelen die mensen van een bepaalde leeftijd (en jonger) zouden moeten kunnen horen. Ik hoor die van 35 en jonger gewoon nog, dus prima. De frequentie voor 45 jaar en jonger heeft op onze vormgever hetzelfde effect als een hondenfluitje op de Maltezer van de buren. Hij wordt er helemaal gek van.

    'Au, au, doe uit Martijn, doe uit!' smeekte de vormgever. 'Ik beloof dat ik nooit meer met de iTunes van Martijn zal kutten' beveelde ik. 'Ik beloof dat ik nooit meer met de iTunes van Martijn zal kutten! Doe uit Martijn, au, au!' herhaalde de vormgever. En toen was alles weer koek, maar ook ei.

    Ik denk dat ik de app van nu af aan ook preventief in ga zetten, om te laten zien wat er gebeurt als mensen met me fucken.

    06-06-13

      00:22:00, by S p r k .   , 2955 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik was dus niet zo heel erg enchanted

    Als jong tienermeisje ben ik meerdere keren naar het buitenland gegaan om concerten van mijn toenmalige idool Janet Jackson te bezoeken. Och, wat was me dat een mooie tijd. Maar tegenwoordig ben ik kennelijk niet meer zo avontuurlijk aangelegd en was er ook niet echt een artiest waarvoor ik zou reizen om ze live te zien. Bovendien worden we in Amsterdam (of heel Nederland eigenlijk, maar vooral Amsterdam) flink verwend qua artiesten die live voor ons op komen treden.

    Van de Zweedse act iamamiwhoami stonden echter geen Nederlandse concerten gepland. En aangezien er tegenwoordig bijna geen fietsrit voorbijgaat zonder dat ik één van hun nummers beluister, besloot ik dat ik ze live móest gaan zien in Londen. Met als bijkomend voordeel dat mijn collega Kampie en vrienden Diederik en Nicola ook in Londen zouden zijn om het concert bij te wonen. Tot nu toe: gezellige tijden.

    De laatste keer dat ik een reis voor mezelf heb geboekt was… Nooit? Ik kan het me eigenlijk niet meer herinneren. Als je eenmaal gewend bent aan de luxe van het 1-0 Pieter Travel Agency, waar eigenaar en baliemedewerker Pieter alles tot in de puntjes voor je regelt, is het niet erg verleidelijk om zelf via sites als cheaptickets.nl (wát zei je over m'n tickets?) en booking.com een reis bij elkaar te boeken. Maar ik moest!

    De vlucht was vrij snel geboekt, via cheaptickets.nl kwam ik al snel op wat EasyJet vluchten uit, en ik keek er nu al naar uit om alle mensen uit die realityserie te ontmoeten. Vanaf het moment dat de vlucht geboekt was raakte ik in paniek; nu had ik ook nog een hotel nodig. M'n Glamour gal pal 'ik weet nog wel een leuk adresje' Charlotte was helaas onbereikbaar op dit cruciale moment, en zo kwam het dat ik in blinde paniek voor meer dan 100 euro per nacht een hotel boekte waarvan de foto's van de buitenkant me deden denken aan die ene scène uit de film Notting Hill. Niet de beste manier om een hotel te kiezen, maar nood was aan de man en ze hadden in het hele hotel gratis wi-fi. Ik deed ook nog een interviewaanvraag voor iamamiwhoami bij hun label.

    Ik besloot om ook alvast wat voorbereidend werk te doen. In Londen was natuurlijk een hele onaangeroerde mannenmarkt waarmee ik nog nooit in aanraking was gekomen! Ik begon op sites en apps als Gaydar, Gayromeo en Scruff aan de plaatselijke bevolking te bazuinen dat ik binnenkort hun prachtige stad aan zou doen en dat ik 'very excited' was. Ik vond de respons nogal wat mak. The crowd was tough.

    Het was pas weken later dat ik de app Growlr ontdekte (Grindr maar dan voor beren en andere bosachtigen) en al snel in contact kwam met een aantal interessante jongens die ik misschien zou kunnen ontmoeten tijdens mijn korte verblijf. Waaronder een jonge, gepiercte jongen die 'de wereld op een andere manier bekeek', een operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde, en een ietwat jonge jongen die op zijn profiel een hele tirade had geplaatst dat je hem zéker niet naar z'n naaktfoto's moest vragen, maar tijdens ons gesprek na drie berichten ongevraagd een serie naaktfoto's toestuurde. Ik wisselde met alledrie gezellige berichten uit, ook voiceberichten om toch een beetje zeker te zijn dat ze wel echt waren, en nam me voor om met alledrie af te spreken. Je moet je kansen spreiden, want iemand anders doet het niet!

    Op het vliegveld probeerde ik Kampie en zijn twee vrienden nog te leren voguen, en toen was het tijd om in het vliegtuig te stappen. Ik checkte ook regelmatig m'n mail, want mijn interviewaanvraag was nog steeds niet bevestigd. Veel meer dan 'het is misschien morgen' wist ik niet. Ik werd in het vliegtuig al snel aangesproken door de vrouw die naast me zat, die vertelde dat ze haar eigen coachingbedrijf had en dat ze met haar man op weg was naar Isle of Man in verband met iets met brommers ofzo. Ik vertelde waar ik werkte, en toen vroeg ze gebiologeerd waar ik over schreef. 'Uitgaan, entertainment, reizen, maar ook over politiek, er was pas weer een heel debat in de tweede kamer gaande over weigerambtenaren; mensen die gewoon in dienst zijn van de overheid maar weigeren om twee mensen van gelijk geslacht in de echt te verbinden. Beláchelijk natuurlijk! Die mensen moeten gewoon hun werk doen!' vertelde ik gepassioneerd-casual.

    Ze luisterde aandachtig maar antwoordde met 'Ik snap natuurlijk dat er mensen zijn met homoseksuele gevoelens, maar het is natuurlijk maar net wat ze ermee doen, op wat voor manier ze ermee omgaan, hè?'. Ik draaide m'n hoofd een klein beetje omdat ik deze reactie in eerste instantie niet helemaal snapte, maar herstelde snel en zei 'Er zijn genoeg mannen die toch denken te 'kiezen' om hetero te 'worden' en er dan ineens op hun 35ste achterkomen dat ze toch niet gelukkig zijn en dan ineens met hun auto met kinderzitje op de achterbank naar een of andere parkeerplaats rijden om toch aan hun trekken te komen. Dat lijkt me ook niet de meest gezonde oplossing.'

    Toen kwam de aap uit de mouw; het stel dat naast me zat waren Jehova's Getuigen. 'Nee maar weet je, als je de Bijbel eens zou lezen zou je echt versteld staan van hoeveel dingen er 1 op 1 toepasbaar zijn op het hier en nu!' legde ze uit. 'Ja, gij zult niet stelen is natuurlijk van alle tijden, maar er staat ook een heleboel flauwekul in de Bijbel. Als we de Bijbel woord voor woord moeten naleven zou u volgens mij niet uw eigen coachingbureau mogen hebben'. Ik wilde tóch even een punt maken, maar ook weer niet zorgen dat het stel naast me ineens tegen een steward zouden zeggen dat ik ze had verteld dat ik bijvoorbeeld een bom aan boord had gesmokkeld. 'Nou, voor zó'n gesprek is deze vlucht helaas wat aan de korte kant, ha ha ha' was haar reactie. Trouwens, iedere keer als we in een soort luchtzak terechtkwamen raakte de vrouw enorm van de wijs en vond ze het heel prettig als ik haar geruststelde. Ik dacht alleen maar 'Meid, als god altijd je back heeft, dan heeft hij toch ook je back in dit vliegtuig?'

    Uiteindelijk gingen we uit elkaar terwijl de vrouw toch nog even stigmatiserend tegen me zei 'Als je nou een keer een Wachttoren aangeboden krijgt, kijk er dan toch maar even in. Misschien heb je er iets aan!' Haar echtgenoot droeg ook nog even een steentje bij door te zeggen 'Of je kijkt op jw.org! Ik ken geen enkele religie die zo'n mooie website heeft als wij!'

    Ik nam afscheid van Kampie en z'n vrienden, kocht wat versnaperingen bij Marks & Spencer en ging met de metro naar mijn hotel. Toen ik aan kwam lopen dacht ik al 'Hmmm, de buitenkant kan best een likje verf gebruiken'. Binnen was het superklein, de gangen waren supersmal. Mijn kamer was niet veel groter dan een bezemkast, met een krakend éénpersoonsbed erin. En maar één streepje wi-fi. Wel interessant om eindelijk eens een badkamer te zien die nóg kleiner is dan mijn eigen badkamer thuis.

    Ik checkte nog een keer m'n mail om te zien of het interview voor de volgende dag al bevestigd was. Ik had alleen een vaag mailtje met 'we weten het nog niet zeker maar áls het is, is het misschien bij haar hotel maar misschien bij de platenmaatschappij op kantoor, en misschien rond de lunch'. Ok. Ik ging de stad in, kocht wat broeken die zowaar in mijn maat waren (yay!) en probeerde contact te zoeken met jongen #1, de gepiercte jongen die 'de wereld op een andere manier bekeek'. Die bleek op dat moment de wereld vanuit een ziekenhuis te kijken, want hij had een 'relapse' gehad, hij was de avond ervoor 'all alone' geweest en had in zichzelf lopen snijden, want hij 'had to do it'. Ik nam nog een hapje van mijn Marks & Spencer cheesecake, vertelde hem dat we dan beter een andere keer konden afspreken en wenste hem veel beterschap. Ik besloot nog even te douchen, en toen kwam ik erachter dat de sensor die bijhoudt of het licht in de badkamer aan moet blijven, niet in de douchecabine kon kijken. Had ik mezelf net helemaal ingezeept met 'Be Enchanted'-zeep van Bath & Body Works, werd het ineens pikkedonker en moest ik de douchecabine verlaten om die sensor te kunnen 'bereiken'. Ik was dus niet zo heel 'enchanted'. Toen ging ik naar het concert.

    Het concert was echt supertof en de moeite waard. De DJ vooraf was erg goed, het was leuk om Diederik, Nicola en Kampie&co te zien en de show was echt geweldig. Ik kreeg totaal bevestigd dat het een goede beslissing was geweest om dit reisje te boeken. Na de show ging ik met Diederik en Nicola nog even langs de Marks & Spencer op Victoria Station om Mini Yum Yums te kopen (blijken dus gefrituurde donuts te zijn), een kleine pastasalade met kip en wat wraps, dan kon ik daar de volgende ochtend mee ontbijten. Aangezien mijn hotel'kamer' niet was uitgerust met een koelkast, besloot ik de pastasalade, wraps en wat flesjes drinken voorzichtig buiten op m'n vensterbankje te zetten. Tot overmaat van gezellig was er ook nog een dubbele aflevering van American Dad op tv en daarna ging ik lekker slapen, want morgen zou een spannende dag worden met eventueel het interview én de date met de operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde.

    Rond 6 uur werd ik wakker van wel heel vervelend geluid vlakbij mijn raam. Maar ken je dat, dat je wel een beetje wakker bent, maar dat het 'logisch nadenken' gedeelte van je hersenen er nog niet helemaal is? Dus ik dacht wel de hele tijd 'wat een hinderlijk geluid, wat ís dat?' maar pas twee uur later kwam het in me op om te kijken wat het geluid precies was. En het geluid, dames en heren, kwam dus door vogels die mijn pastasalade aan het opeten waren en met hun snavels in het plastic bakje aan het pikken waren om bij m'n wraps te kunnen komen. Ik was gedesillusioneerd en boos en gooide geirriteerd het bakje met de wraps overboord (de pastasalade was er al niet eens meer).

    Ik stapte weer terug in m'n piepkleine krakende eenpersoonsbed in de hoop nog wat verder te kunnen slapen in het donker. Ik was natuurlijk wel een beetje chagrijnig en in het donker pakte ik één van mijn twee kussens en gooide ik het weg, omdat ik ineens totáál geen behoefte had aan twee kussens. Het kussen kwam precies terecht op het stukje in mijn kamer dat dan weer wél zichtbaar was voor de sensor van het badkamerlicht, dus was het ineens superlicht in m'n kamer en moest ik weer he-le-maal wachten totdat dat schijtlicht weer uit was gegaan.

    Toen het 'echt' ochtend was kreeg ik berichten van de operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde. 'hey handsome, I just found out they changed my rehearsalschedule for today and now I can't come to meet you after all :(' stuurde hij. Ja, inderdaad 'sad smiley face'! Deze dag verliep nu al heel anders dan ik had gehoopt; wég wrapjes, wég pastasalade, wég date met de operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde! En het interview was ook nog steeds niet bevestigd, het was inmiddels al 11 uur, dus ik ging er vanuit dat dat ook niet meer door zou gaan. Ik besloot het lekker rustig aan te doen en rond een uur of twee de stad in te gaan.

    Rond kwart voor twee was ik net klaar met douchen en aankleden, toen ik via sms te horen kreeg dat het interview over 10 minuten kon plaatsvinden. Maar wel helemaal aan de andere kant van de stad. Ik was heel blij en ook een beetje geïrriteerd en ook wel lichtelijk gestressed. Ik zocht uit hoe ik daar kon komen en zei dat het bijna een uur zou duren met 2 metro's en een bus. 'Of ik kan een taxi nemen, maar dan wil ik die wel declareren' stuurde ik terug. Niet mijn probleem dat ze het de hele tijd vaag houden en het dan ineens 10 minuten van tevoren laten weten in zo'n belachelijk grote stad als Londen. Ik kreeg al snel een smsje dat het ok was dat ik een taxi zou nemen, dus rende ik naar buiten en hield er eentje aan. De chauffeur zei dat het zo'n 25 minuten zou duren, ik smste dat door, en probeerde niet te erg te stressen, want sneller zou het toch niet gaan. Ondertussen was ik natuurlijk wel bang dat iedere minuut die ik te laat was, van mijn interviewtijd af zou gaan, en dat ik dan ineens nog maar 7 minuten zou hebben om een artikel van 2 of 3 pagina's mee te vullen.

    Eenmaal aangekomen op het kantoor van het label bleek dat iamamiwhoami net even weg was, en dat ze over een half uur terug zouden zijn. Dus ging ik nog maar opnieuw m'n vragen uit mijn hoofd leren zodat ik niet teveel op mijn spiekbriefje hoefde te kijken tijdens het interview. Uiteindelijk kwam er een jongen van het label naar me toe, bood z'n verontschuldigingen aan dat het allemaal zo onduidelijk was gelopen, ik zei hem dat het ok was en dat ik allang blij was dat het interview door kon gaan. Toen kwam Jonna Lee, frontvrouw van iamamiwhoami, en zij was echt heel erg superaardig. Ik vertelde haar dat de show fantastisch was, dat ik haar muziek enorm vaak luisterde, dat haar privéconcert in het bos echt fenomenaal was en dat ik blij was dat ze tijd voor me had. Ze glunderde. Het interview ging heel goed, ze was véél spraakzamer dan ik dacht, en in m'n achterhoofd dacht ik steeds 'ik interview een Zweeds iemand en er staat hier een IKEA-tafel voor me en die heb ik thuis ook'.

    Op het einde van het interview zei ze 'good questions!' en toen vroeg ik aan de receptioniste hoe ik het beste naar een metrohalte kon lopen. 'Nee, we bestellen wel een taxi voor je op kosten van de zaak, en die brengt je weer terug naar je hotel' zei ze. Erg tof. De jongen van het label had inmiddels met Jonna Lee gesproken en kennelijk had ze ook nog tegen hem gezegd dat ze erg van het interview had genoten, dus dat was heel erg vleiend. Na een half uur was de taxi er, en toen we een stukje onderweg waren besloot ik dat hij me beter af kon zetten op Picalilly Circus, dan kon ik nog wat winkelen en snel een burger pakken voordat ik terug ging naar het hotel om me op te frissen. Bij de plaatselijke Burger King hadden ze trouwens een automaat waar je wel 15 smaken cola uit kon trekken. Cherry, Vanilla, Cherry Vanilla, Lime, Orange, Raspberry, ALLES! Ik probeerde mijn enthousiasme nog enigszins te temperen. Oh en dankje wel Google Maps dat je aangaf dat er een GAP was op Picalilly Circus maar dat die in werkelijkheid een paar maanden dicht was wegens verbouwing.

    Ik ging weer terug naar het hotel om me op te frissen en me klaar te maken voor een sushidate met Alex, die ook voor Gay.nl schrijft. Hij gaf het adres door, dat was opvallend dicht bij m'n hotel, dus ik besloot dat ik er, met behulp van Google Maps, wel naartoe kon lopen. Ik lette dus totaal niet meer op huisnummers, want als íemand altijd goed weet waar alles is, is het Google Maps wel. Dus ik lette alleen op hoe ver mijn blauwe stipje nog verwijderd was van het rode stipje; het sushirestaurant. Eenmaal aangekomen bij het rode stipje bleek ik dus 20 minuten te ver door zijn gelopen en kon ik weer een heel stuk terug, want Google Maps had dus helemaal geen flauw idee waar alles was. Het etentje was supergezellig met heerlijke sushi en dat compenseerde weer voor het feit dat vogels m'n ontbijt hadden opgegeten en dat ineens heel Londen collectief niet meer met me wilde daten.

    De volgende dag moesten m'n 4 nieuwe broeken, 4 nieuwe boxers en een lifetime supply van Mini Yum Yum's allemaal op magische wijze in m'n koffer gestampt worden, en ging ik nog even naar Kensington High Street om bij Muji (een soort Japanse Hema, en ik oriënteer me ook in Londen graag op een Hema, zij het een Japanse) geurkaarsen te kopen als cadeautje voor Coty. Hij heeft de smaken Hinoki Wood (ruikt inderdaad erg Hinoki) en Log Fire (ruikt alsof je hele woonkamer is afgefikt) gekregen. Toen was het alweer tijd om naar huis te vliegen. Ik had me nog voorgenomen om in het vliegtuig heel mal en spontaan tegen de mensen naast me te zeggen 'ik vind jullie nu al leuker dan de Jehova's Getuigen waar ik op de heenweg naast zat' maar ze spraken geen Nederlands en ik wilde ook eigenlijk gewoon muziekjes luisteren.

    Al met al een geslaagde trip ondanks het feit dat ik m'n kansen toch zelfs nog niet ver genoeg gespreid had. Maar ik heb er wel 4 broeken, 4 boxers, een zeer geslaagde concertervaring, een memorabel interview en een gezellige sushiavond aan overgehouden. Verder heb ik geleerd dat Londen niet echt mijn stad is, want ik vind het belachelijk groot. Bovendien ben ik tijdens m'n tripje een stuk of 10 keer met de metro gegaan, en ik ben niet één keer uit die metro gekomen zonder dat ik door de hitte en benauwdheid helemaal bezweet en klam en moist was geworden. Oh en 1 keer heeft een tienermeisje een gedeelte van haar McDonald's milkshake over me heen gemorst maar dat zal ik door de vingers zien. Oh en die jongen met die naaktfoto's had griep.

    21-05-13

      00:07:00, by S p r k .   , 2381 words  
    Categories: Categorie-loos

    I am that I fall asleep

    We geven sinds drie maanden een echte Vlaamse editie van het blad uit, en aangezien ik nog nooit écht in Brussel geweest ben (alleen 1 keer voor een concert in een soort woonwijk), terwijl we daar wel op vrij veel adressen verspreid worden, en het ook weer eens tijd was om uitgebreid aandacht te besteden aan de pride daar, zijn Kampie en ik afgereisd. Toen ik het hotel belde om onze reservering te bevestigen en om te vragen of breakfast included was, zei de receptionist dat ik echt vroeg op móest staan om van het ontbijt te genieten. "It is really fabulous!" aldus de receptionist, die op het einde van ons gesprek nóg een keer over het spectaculaire ontbijt vertelde. Ik begon me voor te stellen dat acrobaten door de lucht zouden Cirque du Soleil-en terwijl gespierde halfnaaste Brazilianen me poffertjes en mini-sandwiches zouden voeren en nam me voor om mijn wekker inderdaad te zetten.

    Eenmaal aangekomen in Brussel (ik sla het hele stuk maar even over waarbij Kampie bijna weer de trein had gemist en ik aan het meisje in de Thalys bar vroeg "wat zou je zelf aanraden, het broodje met kip of de tosti" en ze me toen indringend aankeek en zei "de tosti") blijkt dat die stad zich dus tweetaliger voordoet dan ze eigenlijk is.

    Toen ik het hotel online op ging zoeken was ik heel blij dat het hotel pal naast het station zat. Maarja, je hebt in Brussel natuurlijk meerdere stations en dus moesten we van Brussel Zuid naar Brussel Centraal. Het duurde best nog een hele tijd voordat we iemand hadden die ons fatsoenlijk in het Engels (en dus totaal NIET in het Nederlands) uit kon leggen welke metro we dan moesten nemen en bij welke halte we eruit moesten. We werden ook nog aangesproken door een man die het ons heel graag uit wilde leggen, het klonk wel een beetje alsof we ruzie hadden, maar hij bedoelde het goed. Toen zijn we nog in de verkeerde metro gestapt enzo, het was bont.

    Toen moesten we echt nog een heel stuk met onze rolkoffers naar het hotel lopen (10 minuten is echt heel lang als het regent) en waarom hebben ze daar niet gewoon de hele boel geasfalteerd? Toen kwamen we bij een soort backstage ingang van het hotel uit, met allemaal ondergrondse gangen enzo. Daar zijn we maar weer uit gegaan en helemaal omgelopen en toen konden we inchecken. We besloten een broodje te gaan eten bij Exki (echt heel fijne franchisemeiden, het zit geloof ik ook in Den Haag) en wat rond te lopen.

    Na een break was het al snel tijd voor een welkomstdrankje met de rest van de groep. Het was een tough crowd. Een stel Britten die écht de hele tijd non-plussed waren, Kampie was natuurlijk meteen weer kwijt en bleek met een gekke Spanjaard te zitten praten en een journalist vertelde me dat hij net Caro Emerald had geinterviewd. "She was really lovely!" zei hij. "We don't really like her in Holland. Her record did well, but so did Shania Twain's records." Ik maakte niet echt vrienden. Ik probeerde contact te maken met de aanwezige Amerikaan, want Amerikanen zijn altijd heel spraakzaam, vooral over hun eigen land, maar dat lukte nog niet helemaal. "Ik krijg hem wel bij het eten" nam ik mezelf voor.

    We liepen naar het restaurant en daar zat ik gelukkig tegenover Kampie, en naast die gekke Spanjaard, tegenover de Amerikaan en naast één van de non-plussed Britten, die de hele tijd heel erg mysterieus brooding voor zich uit keek, alsof hij in Twilight 5: Bella Menstruates speelde. We kregen tonijncarpaccio (yum!) en de Spaanse jongen naast me, wiens naam ik nog steeds niet goed heb onthouden, begon me spontaan zijn steak tartare te voeren. Ook prima. "You know, I'm a birgin" zei hij met een sterk Spaans accent. Yeah right. Hij was wel lief want hij zat onder tafel de hele tijd m'n been te aaien.


    Van links naar rechts: de brooding non-plussed Brit, ik, de gekke Spanjaard, Troy en Kampie

    De Amerikaan bleek Troy te heten en uit Washington te komen, en zat op een of ander Instagram-achtige site maar dan met foto's van je eten. Dus die was de hele tijd foto's van z'n eten aan het maken, terwijl ik zo zeikerig mogelijk zei "Troooooyyyyyy, that's so lame!" Daarnaast hadden we een heel prettig in het oog liggende ober die Alex heette en vroeg of we die avond ook naar Hustlaball zouden gaan. "Ja," zei ik, "en als ik je daar niet zie zonder shirt dan schrijf ik een slechte recensie over je restaurant. Dan weet je dat alvast."

    Natuurlijk zag ik hem later die avond op Hustlaball gewoon met z'n shirt aan, maar hij kwam me wel allemaal kusjes op m'n wang geven. Hustlaball was trouwens een bonte stoet. Allemaal halfnaakte pompies. Op een gegeven moment kwamen er twee mannen het podium op, eentje naakt en eentje in alleen een jockstrap. Volgens mij heette eentje trouwens gewoon Michiel en werkte die vroeger in de Pathé Arena of in de Soho ofzo, maar dat weet ik niet meer zeker. Ze gingen samen op het podium een soort seksshow veroorzaken. Heel apart, want normaal gesproken als je p0rno kijkt doe je dat in je eentje in een intieme setting, heb ik me laten vertellen, en nu was het ineens voor 2.500 man. Ik wist niet goed of ik wel of niet opgewonden moest raken. De respectabele 47-jarige Brit die Caro Emerald had geinterviewd stond op dat moment trouwens naast het podium een beetje in z'n eigen 'bioscoopbroek' te graaien en de gekke Spanjaard zoende me af en toe op m'n wang. Er was trouwens ook nog een tweede p0rnoshow, dit keer met drie jongens. Bont.

    Toen ik rond 3 uur wegging stond de non-plussed brooding Brit te ruziën bij de garderobe, helemaal met security erbij enzo. Samen met de gekke Spanjaard en zijn hetero Spaanse collega reed ik terug naar het hotel. De hetero Spanjaard probeerde zo casual mogelijk te doen over de gayp0rnoshow. "Heb ik dat ook weer eens gezien" zei hij. Ik vroeg de hetero Spanjaard nog naar het ontbijt en die zei niks over acrobaten, maar zei wel "Yes, they have many cereals!" Ik trok een wenkbrauw omhoog en hoopte dat hij zo iemand was die gewoon heel graag een vezelrijk en saai begin van de dag heeft. De gekke Spanjaard wilde nog even mee naar m'n hotelkamer 'omdat hij Paracetamol nodig had' en toen gaf hij weer allemaal zoenen maar ging wel gewoon weer netjes naar z'n eigen kamer. Ik stuurde hem via Facebook een bericht waarin ik nogmaals om de foto vroeg die tijdens het eten was gemaakt, en toen bleek dat hij zo iemand was die lekker z'n toetsenbord gewoon op Español liet staan ofzo, want hij stuurde terug "Ok my dejar, haber a food nigth".

    Ik zette m'n wekker voor het 'fabulous' ontbijt en wist dat ik maar 5 uur kon slapen die nacht. Rond half 6 werd er ongeveer 10 minuten lang heel hard geklopt op de deur van de kamer naast mij, terwijl iemand agressief riep "Guys, let me in!" Alle kamers waren ook uitgerust met zo'n authentieke 'ding-dong!'-deurbel en terwijl de man met z'n ene hand herhaaldelijk op de deur klopte, drukte hij met z'n andere hand onafgebroken de deurbel in. Ik was dus klaarwakker. En ik durfde de gang niet op om te vragen of het wat zachter kon, want ik was bang dat het misschien die non-plussed brooding Brit was, bij wie het nog helemaal zwart voor z'n ogen was na het opstootje bij de garderobe op het Hustlaball feest, en dat hij m'n kamer binnen zou stormen als ik open zou doen, en de boel kort en klein zou slaan.

    Na tien minuten was het even stil, maar twintig minuten later begon het geklop en gebel weer. En toen lieten ze hem binnen! Ik weet niet precies wát er is gebeurd, maar het klonk alsof ze met iets bezig waren dat voor één van de participanten een pijnlijke aangelegenheid was. Een uur voordat m'n wekker zou gaan viel ik eindelijk weer in slaap.

    Ik stond op, ging douchen en sleepte mezelf naar het 'fabulous' ontbijt. Er stond dus niemand eieren met spek te bakken, er waren geen poffertjes, er waren geen spannende dingen, het was gewoon een heel standaard ontbijt met droge broodjes, wat fruit, inderdaad 6 soorten muesli maar who cares en wat gekke kaas en ham. Nu was ík een beetje non-plussed. De gekke Spanjaard wenkte me om bij hem te komen zitten, en pakte mijn hand en gaf er een kus op. Na het ontbijt ben ik weer naar m'n kamer gegaan om verder te slapen, want ik kon écht niet meer. Oh, ik kreeg nog wel een Facebookbericht van de gekke Spanjaard: "I am that I fall asleep. Muscos and thanks for make me Dell so food".

    Om 13:30 uur moesten we klaar staan om op zo'n wagen te gaan, maar die vertrok uiteindelijk pas twee uur later. Ik maakte foto's van opvallende types in het publiek, terwijl een of andere meid/travestiet/transseksueel (ik kon het écht niet zien en durfde het ook niet te vragen) de hele tijd tegen me opbotste waardoor ik de hele tijd bijna m'n dure camera uit m'n handen liet vallen. Ik schreeuwde tegen Kampie dat als ze me nog één keer aan zou stoten, ik haar persoonlijk met hakken en al van de wagen zou tyfen, maar dat was natuurlijk alleen maar grootspraak. De gekke Spanjaard stuurde nog "Seré are Youtube" wat ik opvatte als "where are you", dus liet ik hem weten dat ik op zo'n bus stond.

    Er was ook nog een jongen met een Vlaams accent die een praatje met me wilde maken, maar toen ik begon te vertellen over de gayp0rnoshow die ik de avond ervoor had gezien, gewoon in heel normaal verstaanbaar ABN, zei hij dat hij me totáál niet verstond. Toen ben ik in super belachelijk 'ik doe Urbanus na'-Vlaams tegen hem gaan praten "Allez, Samson, ik was giesteren op ne fuif, amai!" bla bla bla en toen kon hij ALLES verstaan. WAT IS DIT VOOR LAND?

    Om half 6 was de kar lekker dicht bij ons hotel, dus ben ik er maar van af gesprongen. Ik had wel trek, en we gingen pas om kwart voor 10 eten, dus haalde ik twee stukken quiche en cheesecake bij Exki. Ik trok m'n pyjama aan en ging voor m'n laptop eten terwijl ik de laatste aflevering van The Office keek. Toen klopte de gekke Spanjaard bij me aan, in z'n pyjama. Hij had honger dus heb ik hem de helft van m'n eten gegeven. Nouja, van de twee stukken quiche, niet van de cheesecake natuurlijk. Hij ging even buiten roken, maar daarna klopte hij weer aan en zei hij "I am berry cansado". Hij kroop in m'n bed en toen hebben we een half uurtje lepeltje-lepeltje gelegen. Toen ging hij weer aan het werk en ging ik écht even een tukje doen.

    Ik stond ook voor een belangrijke keuze: het Songfestival kijken, op m'n hotelkamer of ergens in een café, óf FREE FOOD met de persgroep? Ik besloot te gaan voor free food. En dat was 'waterzooi'. Zo heet het echt. Iemand van het toerismebureau ging het gerecht uitleggen aan een stel nieuwe Spanjaarden, maar ik zei "It's waterstuff. And stuff means 'mess' in this case". Het was trouwens niet slecht, een soort ingekookte kippensoep. Daarna ging iedereen uit, maar ik kon gewoon niet meer, als obese iemand kun je maar zoveel uur per dag staan of lopen of dansen tot je enkels en voeten een grens trekken. Dus keek ik op m'n hotelkamer nog even de puntentelling van het Songfestival en de laatste aflevering van Grey's Anatomy te kijken, en ging ik slapen.

    Midden in de nacht werd er overigens wéér woest aangeklopt en aangebeld bij de buren, maar dit keer duurde het gelukkig wat korter. Ik was dit keer niet vroeg opgestaan voor het 'fabulous' ontbijt maar ging na het uitchecken samen met Kampie naar Exki voor een broodje dat we lekker buiten op een knus pleintje in de zon hebben opgegeten. Kampie kocht nog wat chocola bij Chocopolis en toen was het tijd voor de lunch. We werden naar een soort groot huis gereden, en daarachter lag een heel groot mooi park, met een soort pontje dat je naar een Utøya-achtig eilandje bracht. Op dat eilandje stond een restaurant en daar hebben we heerlijke zalmsashimi en biefstuk gegeten. Ik riep naar Troy "Hurry up, this food isn't going to photograph itself!" En ik heb nog wat inapprioriate Holocaust-moppen met iemand uit Tel Aviv uitgewisseld (de állerheftigste Holocaustmoppen die ik ooit heb gehoord kwamen van Joden uit Tel Aviv). Troy was aan het vertellen dat er post-coitaal heel heftige banden tussen mensen kunnen ontstaan, dus dat je beter een gesprek kunt voeren vóór dan na de seks, en dat je een one-night-stand het beste zo snel mogelijk je huis weer uit kunt trappen. Ik vertelde aan de groep "Dat is waar, toen Troy en ik vannacht seks hadden moest ik na afloop een Snickers in m'n mond stoppen om te zorgen dat hij in ieder geval nog even een foto van me nam, anders had ik een minuut na het klaarkomen alweer buiten gestaan." Toen was het tijd om afscheid te nemen van de groep, omdat onze trein naar huis alweer ging.

    Toen ik thuis kwam heb ik een wasje gedaan en meteen maar weer m'n koffer in de berging gezet, anders staat dan ding weer drie weken in m'n apartementje. Om 10 uur was er een concert van MØ in de Tolhuistuin in Amsterdam-Noord, dus daar zijn Kampie en ik nog naartoe gegaan. Zij was onwijs genieten, ook al was ik echt nog moe van het tripje. Oh en ik stond tegen een boom aan en er zat een heel klein babytakje van 30cm in de weg, die echt nóóit een volwaardige tak zou worden, want daar was 'ie gewoon veel te klein voor, dus trok ik het takje van de boom af, gooide het op de grond, en toen kreeg ik een boze tik op m'n schouder van een of andere macrobiotische yogameid. "Ik geef het toch terug aan de natuur!" riep ik haar toe.

    08-09-12

      11:17:00, by S p r k .   , 3119 words  
    Categories: Categorie-loos

    Expeditie Robinson: recap Aflevering 1

    In het openingsshot zien we meteen dat dit seizoen een vochtige bedoening gaat worden. Rechtsboven in beeld verschijnt het icoontje waarvan je nooit zeker weet of het betekent 'pas op ouders! vuilbekkerij!' of 'tijdens dit programma kan overgegeven worden'. Bij Expeditie Robinson (hierna: ER) is het vaak allebei.

    Presentator Dennis Weening (hierna: Weenie) vertelt ons dat je ongelooflijk sterk in je schoenen moet staan om ER aan te kunnen. Leuk om dit te horen van iemand die zelf vrijwillig ER heeft verlaten toen hij meedeed. Volgens geruchten heeft hij overigens helemaal niet in z'n eentje een week in dat huisje met die grote homp kaas gezeten, maar was dat slechts twee dagen. Maar ik dwaal af. Dennis vertelt ons dat het allemaal afzien is, eigenlijk net zoals bij So You Think You Can Dance, en gebruikt de term 'VIPs' loosely. Van de 16 'VIPs' moeten er een aantal gaan overleven in de Mangrove. Voor wie dit in vroege nieuwsberichten las als Man-Grove en dacht dat het iets met Abercrombie-modellen zou zijn: WRONG! Het is een een soort Biesbosch maar dan zonder dat het ontsnappingsmogelijkheden als in 40-45 biedt.

    Overal is water waarvan ik hoop dat iemand er af en toe een chloorblokje in gooit. We zien ook een shot waarin een onderwatercamera naar boven filmt: is dit misschien een hint dat er heus wel waterslangen zitten en dat Willie Wortel het hiermee aan de 'stok' gaat krijgen?

    We zien de kandidaten op z'n janboerefluitjes door de Mangrove lopen, terwijl Evie (die in godsnaam een keer níet zwanger is) ze opwacht op een platform. Nouja, op 25 stokken. Tess 'ik heb een slechte lichaamshouding' Milne (hierna: Milner) confesst wat ze ook denkt aan het begin van iedere aflevering van Sterren Springen: 'shit, het gaat gewoon echt gebeuren'. Opmerkzaam.

    Evie heet iedereen welkom in 'Malaisië' en Joke confesst dat ze het 'bijna letterlijk' in haar broek deed van angst. Meid, laat het gewoon gaan want je bent met je poes onder water. Zoë heeft meteen een verwarde blik in haar ogen en zet daarmee de toon voor 80% van haar on-screen tijd in dit programma. Evie vertelt dat het een 'lange, zware proef' gaat worden en maakt daarmee de GROOTSTE UNDERSTATEMENT IN DE GESCHIEDENIS VAN ER. De proef gaat de kandidaten in twee kampen verdelen (waarbij 'zuid' en 'noord' kennelijk niet staan voor geografische locatie) en bepalen welke groep in de Mangrove moet gaan wonen. Ruud Felchkamp (hierna: de Cavia), die in deze aflevering een ontsteking heeft in z'n linkeroog, schiet zichtbaar in paniek, want al dat vocht is helemaal niet goed voor zijn haar. Fatima (hierna: Knotje) confesst eloquent dat 'dit niet OK is'. Die blouse met panterprint en je gekke knotje zijn óók niet ok, Fatima, maar daar hoor je ons ook niet over.

    Evie legt uit dat ze door de Mangrove moeten rennen om hangende heuptasjes los te maken. Daarna moeten ze in touwen klimmen om sleutels te pakken. Klinkt als niet zo'n heel zware proef. KLOPT. Daarna moeten ze ook nog door zee waar ze immuniteitsmunten kunnen pakken van vijf torens. Maar ze mogen het ook overslaan. Matthias (hierna: de Ugly Twin) confesst iets, maar zijn spraakhancidap is zó overheersend dat het niet eens te doen is om tegelijkertijd de ondertiteling te lezen. Na die torens moeten ze naar een bak met bamboekokers (hopelijk wordt dat bamboe daarna wel gevoerd aan panda's, heal the world, mensen!) waarin bandana's zitten zodat iedere kandidaat weet in welk team ze zitten. Nou, dat is nog wel te doen als proef. Olivier Bisback (hierna: Pisbek) confesst dat hij het 'heel moeilijk' vindt. Meid, we zijn er nog niet. Er moeten ook nog drie puzzelblokken op een platform gehesen worden en dan moet ook nog de kampvlag in de puzzel geplant worden en moet het hele team op het platform staan. Bont.

    We schakelen over naar het id-filmpje van Knotje, waar gelukkig het OERSAAIE gesprek dat ze met haar push-over echtgenoot had is uitgeknipt. Helaas is het filmpje zo erg ge-edit dat we Knotje ook niet meer horen zeggen dat ze graag een rustige middenmoter wil zijn, gevolgd door een fragment waarin ze op een platform zit en keihard gilt 'HET PAST NIET! HET PAST NIET! HET MOET ANDERSOM!' Good times.

    Pisbek confesst dat hij al z'n tegenstanders (of 'tegentreders', wat is Vlaams toch een PRACHTIGE taal) met z'n handen en voeten vastgebonden aan zou kunnen en het publiek kan nu nog niet vermoeden dat ze hem binnenkort ook wel eens graag met z'n handen en voeten vastgebonden in zee zullen willen gooien.

    De proef begint en Milner neemt meteen een shortkut. Iedereen vecht zich door een stel takken en Lodewijk staat meteen voor. In z'n id-filmpje wordt gezegd dat hij goed kan klussen, waarop we hem als een sukkel met een electrische grasmaaier door een tuintje van 4x4 zien lopen. Lodewijk denkt dat hij wel een voordeel heeft, logisch, want hij heeft natuurlijk eerder met bamboe en tropisch hardhout gewerkt. En weer blijken mensen zichzelf niet te kennen. 'Op het moment dat ze er niet uitkomen, dan hak ik die boom wel even om' confesst Lodewijk. Onthoud deze quote maar even.

    De ene kandidaat na de andere klimt in de touwen om hun sleutel te pakken, waarbij maar weinig zich daarna in het water laten vallen, terwijl je toch zou denken dat je dan sneller beneden bent. Aagje (hierna: Papua) confesst dat ze 'op training' ook wel in touwen moest klimmen, maar dan zonder hun benen. Hoe ze haar benen precies loskoppelt en waar ze die laat wordt er helaas niet bij verteld.

    Christophe (hierna: Twin) heeft zijn tasje eerder dan Ugly Twin en rent gewoon weg, terwijl we ze eerder hebben kunnen zien confessen dat ze omgsuperclose zijn en echt een front gaan vormen bla bla bla. Twin heeft andere dingen aan z'n hoofd, want bij de touwen besluit hij Milner d'r sleutel voor haar te pakken, in de hoop dat Milner later (na een reward waarbij ze allebei hebben kunnen douchen, hopelijk) misschien een keer zijn eigen sleutel wil beetpakken, knipoog. Ik had persoonlijk Milner liever nog 20 minuten zien worstelen met het touwklimmen, maar helaas.

    De Cavia met z'n ontstoken oog laat zichzelf gelukkig wél in het water vallen nadat hij zijn sleutel heeft gepakt, maar in zijn id-filmpje zien we dat 'he fancies himself a DJ' en daar moeten we helaas toch punten voor aftrekken. In z'n id-filmpje zien we trouwens ook dat De Cavia in zijn dagelijks leven teveel rely't op z'n haar, dus ER wordt AFZIEN voor hem.

    Lodewijk heeft de markante gewoonte om eerst even in immuniteitsmunten te bijten. Ik denk niet dat je ze op echtheid hoeft te controleren hoor, Lodewijk! Willie Wortel is nog steeds aan het worstelen met het losmaken van zijn heuptasje, terwijl je zou verwachten dat Willie toch heel makkelijk zo'n tasje mee zou weten te grissen. Doe gewoon alsof je op straat bent, Willie! Uiteindelijk heeft hij zijn tasje dan toch los, wat hij mondeling viert met een euforisch 'kankermakkelijk!'. 'Zo makkelijk als kanker.' Bont.

    Zoë heeft haar tasje ook nog steeds niet los en ik verheug me er al op om in aflevering 8 nog steeds over te moeten schakelen naar Zoë die nog steeds probeert haar tasje los te krijgen. Ook Joke heeft er moeite mee, en spreekt zichzelf bemoedigend toe. 'Joke, niet te ingewikkeld naar de oplossing zoeken'. Legendarische woorden. Joke noemt het loskrijgen van het tasje uiteindelijk 'gewoon makkelijk' en dus niet 'kankermakkelijk'. Zoë is met stomheid geslagen. Noem het haar signature karaktertrekje. Ugly Twin heeft uiteindelijk ook z'n tasje los, 'poepsimpel'. Min Hee (hierna: Pak Foenk Accent Kha Kha') worstelt er nog steeds mee. Ondertussen blijft Lodewijk links en rechts in immuniteitsmunten bijten. Papua neemt even een time-out op een van de torens met immuniteitsmunten. Alle tijd, hoor.

    In Pisbek z'n id-filmpje zien we vooral dat hij onsympathiek is. Niet 'codewoord: Pita'-onsympathiek, maar desalniettemin onsympathiek. Wel snaps dat hij als eerste en in z'n eentje zo'n zwaar blok probeert mee te slepen. Veel kandidaten zijn zó superbenieuwd in welk team z'n zitten dat ze niet eens proberen om immuniteitsmunten mee te nemen. Ugly Twin heeft er gewoon de kracht niet voor. Ook Knotje 'fuckt die munten'. Pak Foenk Accent Kha Kha gaat gewoon voor die munten en maakt een effort om die mededeling 3 keer te herhalen.

    Hier begint deel 2 yo!

    Twin confesst dat hij helemaal niet had verwacht dat hij met Ugly Twin in 1 team zou zitten. Maar natuurlijk! Dan kunnen jullie de meeste schade aanrichten, en is het des te gezelliger om jullie halverwege het seizoen weer uit elkaar te halen. Hebben jullie dit programma überhaupt weleens eerder gezien? Hij confesst ook dat ze goeie maatjes zijn met Knotje, hoewel ik niet goed weet of zij echt een aanwinst is voor je 'front' tenzij er een proef komt met een decibelmeter.

    Kamp Zuid (geel) zijn dus Knotje, Twin, Ugly Twin, Peggy, Pak Foenk Accent Kha Kha, Papua, Paul Turner en Lodewijk. Kamp Noord (rood) is Fajahh, Joke, Willie Wortel, Gene (hierna: Gêne), Zoë, Milner, De Cavia en Pisbek.

    Ondertussen heeft ergens iemand van de productie over zijn of haar hart gestreken en tegen Zoë gezegd 'laat maar met dat heuptasje, ga maar lekker naar je team toe meid' zodat zij kan confessen dat die kist 'gewoon niet wilde op dat verhoog' terwijl Milner op de achtergrond gillend commandeert 'Blijf duwen! Blijf duwen!' en daarmee een vrij beangstigend beeld van haar seksleven schetst. Pak Foenk Accent Kha Kha noemt het 'ZO cool' dat iedereen 'een, twee, drie' riep, want zij is natuurlijk andere yells gewend. Ineens heeft ze door hoe het moet, doet Knotje haar in een confessional nog even na mét Vlaams accent <3 en dan heeft het gele team gewonnen. Zij mogen naar het strand, maar mogen daar alleen blijven zolang ze de proeven blijven winnen. Daar aangekomen gaan Papua en haar teamgenoten letterlijk helemaal apeshit omdat ze een aapje zien (boring!) en rode ananassen (minder boring!).

    Lodewijk wil natuurlijk graag het kamp maken en legt zijn eerdere opmerking, waarin hij zei dat hij zijn kampgenoten eerst wilde laten aanklooien en dan wel 1 boom omwilde hakken, compleet naast zich neer. Hij begint links en rechts bomen om te hakken en gaat daarbij eigenlijk nog harder tekeer dan die gemene mensen uit het intro van de tekenfilmserie Seabert (of is het Captain Planet?) die binnen 5 minuten een heel regenwoud om zeep helpen.

    De leden van kamp Noord hebben allemaal zichtbaar spijt dat ze geen vochtvreters hebben meegenomen en Joke vindt het vooral jammer dat ze niet op het strand kan liggen en hutten kan bouwen. Maar Pisbek begint alsnog een hut te bouwen, terwijl Joke toekijkt en ook heel even mee-hamertje-tikt. Zoë en Willie Wortel gaan water halen, en komen zowaar op een stuk land aan! Mensen, waarom gaan jullie niet lekker daar slapen? Willie Wortel confesst dat hij zijn doel heeft bereikt als hij 10 kilo is afgevallen en gehuild heeft, een beetje zoals ik mij het eerste jaar aan de Rietveld academie voorstel. Zoë en Willie Wortel hangen nog een tijdje rond op een plek waar je echt prima een kamp kunt opzetten, maar gaan toch weer terug naar hun platform.

    Milner gaat ondertussen vuur maken. Pisbek denkt 'vrouwen en vuur, dat gaat niet goed' en schiet Milner te hulp voordat ze kans krijgt om het hele platform in de hens te steken. Pisbek maakt ondertussen wat opmerkingen over zijn geslachtsdeel. ('klein materiaal, klein materiaal')

    Lodewijk komt weer met een omgekapte boom aan zetten, en Knotje vindt het tijd om er iets van te zeggen. Niet tegen Lodewijk, maar in een confessional, en zegt nu al min of meer dat ze Lodewijk er binnenkort uit gaat stemmen.

    Ondertussen heeft het rode team rijst gekookt en eten dat zonder vergiet (!) op en dan gaan ze slapen. Zoë klaagt dat ze aan het zweten is, maar meid, wees blij dat je daar mag slapen want als het productieteam niet had ingegrepen was je nu nog met het losmaken van je heuptasje bezig geweest.

    De volgende ochtend heeft iedereen slecht geslapen en confesst Zoë dat ze een beetje ziekig is. Papua vertelt dat er die nacht een rat bij haar hoofd zat, maar is De Cavia niet gewoon even van zijn kamp weggesneakt om bijvoorbeeld rijst te 'lenen' bij kamp Zuid? Ondertussen staan Knotje en Ugly Twin te knuffelen op het strand. Goede manier om te verbergen dat je elkaar al goed kent! Ugly Twin zet dit nog extra kracht bij in een confessional door aan te geven dat hij zich niet teveel wil afzonderen van de anderen door de hele tijd me Twin en/of Knotje op te trekken. Kamp Zuid gaat vissen en Twin verliest totaal zijn pokerface wanneer hij ontdekt dat de vissen gewoon de wormen van zijn hengel eten zonder dat hij het door heeft.

    Kamp Zuid heeft ook hun eigen stukje Mangrove, waar Twin slakken gaat plukken. Even later komt hij terug op het strand en noemt hij zijn geplukte slakken 'calamares'. Seriously? Lodewijk heeft ondertussen het hele kamp bij elkaar ge-eigen-huis-en-tuin-d. Lodewijk noemt het een 'hut' maar het is meer een soort 'afdakje' dat meteen weg zal waaien als de wind een beetje verkeerd staat.

    Bij team rood wordt heel slim bekendgemaakt hoeveel immuniteitsmunten iedereen heeft. Willie Wortel en Fajah hebben dus niks en zijn allebei een beetje zurig. Pisbek zegt dat Fajah altijd nog naar de grot kan als ze wordt weggestemd, want dat vindt hij humor. Fajah kan er niet om lachen, anne frankly, wij ook niet. We zien het id-filmpje van Fajah, waarin wel haar kinderen maar vreemd genoeg niet haar paard voorkomen. Terwijl we dankzij Fajah's Twitter allemaal weten wie Fajah zou redden in een brand (hint: NIET haar kinderen!). Haar id-filmpje doet overkomen alsof ze echt een heel goede moeder is, wat interessant is, want gisteren postte zij nog op Facebook dat ze per ongeluk glasscherven aan een varken gevoerd heeft tijdens de opnames van een programma over hoe je moet opvoeden (bedankt voor de tip, Erwin!) Achteraf is Fajah overigens totaal niet bezig met dat varken dat van binnenuit wordt opengereten door al die glasscherven, maar veel meer gebiologeerd door haar kloppende 'linker vinger top (ALLEMAAL 1 WOORD FAJAH, GEEZ!) met drie gaten er in'. Ze confesst dat ze zich zorgen maakt om de eliminatie, en dat is eigenlijk best wel insightful van haar.

    De Cavia confesst dat de eilandraad eraan komt, en dat hij zijn oren goed open houdt. Helaas kunnen we niet hetzelfde zeggen over zijn linkeroog. Hij heeft met de Belgen (lees: Pisbek en Gêne) gesproken en vond dat heel 'grappig en typisch'. Het ís ook wel typisch, want Pisbek is meteen onsympathiek, full of himself, en denkt De Cavia meteen door en door te kennen (terwijl je heus niet zomaar door al die lagen haar heen penetreert). Dit zou een goed moment zijn om een slang te introduceren die Pisbek keihard bijt, of zo'n toxic bloedzuiger die Pisbek half leegzuigt, en dat Pisbek die toxic bloedzuiger dan doodmaakt en dat die toxic bloedzuiger Pisbek's opgezogen bloed weer terug laat stromen, waardoor Pisbek te maken krijgt met een ernstige bloedvergiftiging. Ik noem maar een scenario. Gêne staat erbij en is eigenlijk vrij mild, maar hij is getrouwd met 1 van die meiden van K3 (wat we in deze aflevering overigens NIET over hem te weten komen), dus ik schat dit in als een gevalletje 'stille wateren'.

    Kamp Noord verlaat de Mangrove voor de eilandraad en Zoë blijkt zó verzwakt te zijn dat ze haar arm om Pisbek, die dus in de vorige scène helaas niet op onfortuinlijke wijze om het leven gekomen is, heeft geslagen. Maar er is hoop, want we cutten weer naar een onderwatershot dat impliceert dat er meer leeft in de Mangrove dan alleen maar watervlooien en muggen. In het bootje dat Kamp Noord naar de eilandraad brengt voice-overen ze allemaal hoe ze hun kansen inschatten, en het wigger-petje van De Cavia begint nu echt te irriteren.

    De kandidaten komen aan op de eilandraad, waarbij Pisbek natuurlijk z'n fakkel niet rechtop houdt en bijkans haast de hele locatie in de hens steekt. Evie impliceert dat er een heel drama was met Zoë en haar uitputtingsverschijnselen, maar dat hebben we niet uitgesmeerd over een segment van 20 minuten in beeld gezien en dan kan het dus nooit heel erg geweest zijn en moet Evie zich niet aanstellen. Ken uw realityformat.

    Evie merkt op dat het markant is dat er zo open gepraat wordt over het aantal immuniteitsmunten dat iedereen heeft. Gêne, die in totaal 42 seconden on-screen tijd heeft gehad tot nu toe, mag nog even iets zeggen, maar is veel te mild en oninteressant. Evie vraagt aan Fajah of het helpt om openlijk te spreken over de immuniteitsmunten, Fajah geeft een vaag antwoord en vraagt 'snap je wat ik bedoel?'. Evie snapt niets van wat Fajah heeft gezegd en vertoont daarmee gelijkenissen met Fajah's followers op Twitter.

    Gêne mag wéér iets zeggen en foreshadowt dat de Vlamingen in dit seizoen wéér de hele tijd Engelse zinnetjes gaan gebruiken, zodat in Nederland iedereen collectief weer 'hou godverdomme je bek!' naar hun tv's kunnen roepen. Hij zegt dat hij niet over lijken wil gaan, maar dat hoeft gelukkig niet van Evie. Maar het mág van ons wel, begin maar met Pisbek!

    Het is tijd om te stemmen. Pisbek stemt op Fajah (verkeerd gespeld, overigens) en fluistert 'because'. Die, already. Gêne stemt ook en hier hebben de programmamakers duidelijk een brain fart gehad, want dankzij de ondertiteling kunnen we pas heel laat een microseconde lezen op wie Gêne stemt.

    Zoë ziet de bui al hangen en zet een munt in. Fajah wordt er met 4-3 stemmen uitgestemd (4-4 als Zoë die munt niet uit haar rugzakje had gepakt). Maar ze hoeft nog niet naar huis, ze moet in de Mangrove blijven en na iedere eilandraad duelleren met degene die er dan uitgestemd wordt. Ze mag niet meer meedoen aan de proeven. Daarmee wordt Fajah eigenlijk een beetje de Terror Jaap van de Mangrove. Als ik in kamp Noord zou zitten zou ik Fajah gewoon geen eten meer geven. Maar dat zou ik toch al niet. 'Oh, is je rijst nou wéér per ongeluk in het water gevallen? Jammer dat je er niet over kan Tweeten hè?'

    Weenie doet z'n best maar is heel duidelijk géén Eddy Zoëy als hij vraagt of het een 'Nederland tegen België verhaal is'. De Cavia denkt van wel. Evie legt nóg een keer uit aan Fajah hoe het allemaal zal gaan, want die meid snapt alles gewoon niet zo goed in 1 keer.

    Volgende week: Oh ja Paul Turner is er ook nog en heeft een snorretje op zijn gezicht laten tekenen en Pisbek wordt mogelijkerwijs nóg vervelender.

    1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ... 275 >>